«Արևելահայերեն իմացող աղջիկը»՝ ժուռնալիստիկայի ֆակուլտետի սիրիահայ ուսանողուհին

«Արևելահայերեն իմացող աղջիկը»՝ ժուռնալիստիկայի ֆակուլտետի սիրիահայ ուսանողուհին

103

Երևանի պետական համալսարանի Ժուռնալիստիկայի ֆակուլտետի 2-րդ կուրսի ուսանողուհի Նարե Թորանյանը ծնվել և ապրել է Սիրիայում: Այժմ Հայաստանում է։ Սա, նրա խոսքերով, երազանք է եղել: 

Նարե՛, կպատմե՞ս մանկությանդ ամենահետաքրքիր հուշերից

—Ծնվել եմ Սիրիայի Հալեպ քաղաքում։ Այնտեղ ապրել եմ 11 տարի: Իմ բոլոր հուշերը կապված են Հալեպի հայկական համայնքի, դպրոցիս և այն խմբակների հետ, որոնց անդամակցում էի: Հաճախել եմ դաշնամուրի և պարի պարապմունքների: Պարն իմ տարերքն էր, և ես ինձ չէի կարող պատկերացնել առանց փորձերի, համերգների: Մինչ օրս հիշում եմ առաջին բեմելս. այդքան տպավորիչ է եղել: Պարը շարունակեցի նաև Հայաստան գալուց հետո:

Ո՞ւմ հետ էիր շփվում, ինչպիսի՞ն էր ընկերական շրջապատդ:

—Քանի որ հաճախում էի հայկական դպրոց, իմ շրջապատը կազմված էր բացառապես հայերից: Նրանց մի մասի հետ մինչ օրս էլ շփվում եմ. հեռավորությունը մեզ չի խանգարում: 

Կա՞ր մի վայր, որն ամենաշատն էիր սիրում քաղաքում: 

—Քաղաքում իմ ամենասիրելի վայրը մեր տունն էր, որն ամենաշատն եմ կարոտում: 

Ընտանիքում ի՞նչ լեզվով էիք խոսում: Հայկական շունչը կա՞ր ձեր տանը: 

—Հայկական շունչը մեր տնից անպակաս է եղել: Մինչ դպրոց հաճախելը խոսում էի արևելահայերեն, քանի որ ծնողներս լեզվին լավ տիրապետում են: Ինձ ճանաչում էին որպես արևելահայերեն իմացող աղջկա: Արևմտահայերեն սովորեցի դպրոցում:  Հայաստան գալուց հետո լեզվական առումով որոշ բարդություններ ունեցա, որոնք հաղթահարվեցին, քանի որ արևելահայերենն ականջիս խորթ չէր: 

Ե՞րբ և ինչպե՞ս որոշեցիք վերադառնալ հայրենիք: 

—Հայրենիք վերադառնալու պատճառը պատերազմն էր, սակայն ասում են՝ չկա չարիք՝ առանց բարիքի․ Հայաստան վերադառնալն ընտանիքիս համար եղել է երազանք: Ես ուրախ եմ, որ այժմ այստեղ ենք: 

Ի՞նչն ես կարոտում Սիրիայից, կցանկանայի՞ր հետ վերադառնալ: 

—Յուրաքանչյուր մարդու կյանքում ամենահիշարժան շրջանն իր մանկությունն է: Այդ հրաշալի ժամանակաշրջանս անցել է Սիրիայում. կարոտում եմ այնտեղ ապրած տարիները, իմ տունը, ընկերներիս: Կցանկանայի վերադառնալ, բայց կարճ ժամանակահատվածով, որ կարոտս առնեմ: 

Ո՞րն է քեզ համար լավագույն տունը, Սիրիա՞ն, թե՞ Հայաստանը:

—Ճիշտ է՝ Սիրիան իմ ծննդավայրն է, ես շատ հիշողություններ ունեմ այնտեղից, բայց իմ տունը Հայաստանն է, որի մասին ես երազում էի՝ ապրելով Սիրիայում: 

Տաթև Ալիխանյան

2-րդ կուրս 

Կիսվել