«Եթե կարողանում ես ընդունել պարտոթյունդ, այն քեզ նոր թևեր է տալիս». Սահակ...

«Եթե կարողանում ես ընդունել պարտոթյունդ, այն քեզ նոր թևեր է տալիս». Սահակ Հովհաննիսյան

249

Զրուցակիցս  հունահռոմեական ոճի ըմբիշ, 2018թ Եվրոպայի պատանեկան առաջնության չեմպիոն և նույն տարվա պատանեկան օլիմպիական խաղերի բրոնզե մեդալակիր, 2019 թվականի Եվրոպայի երիտասարդական առաջնության բրոնզե մեդալակիր և  աշխարհի երիտասարդական առաջնության փոխչեմպիոն Սահակ Հովհաննիսյանն է:

Գիտեմ, որ մեծ է հետաքրքրությունդ ֆուտբոլի նկատմամբ: Եղե՞լ է մի պահ, որ մտածել ես՝ սխալ ընտրություն ես կատարել և, այնուամենայնիվ, պետք էր զբաղվել ֆուտբոլով:

-Առաջին անգամ ըմբշամարտի տարել է հայրս, ու ես հետագայում այն սիրելով շարունակել եմ: Փուտբոլ խաղում  եմ ազատ ժամանակ: Կարելի է ասել՝ այն ինձ համար դառնում է հագեցած ու ծանր օրվա վերջում հանգստանալու միջոց:

-Ի դեպ, հունահռոմեական ոճի ըմբիշ  Արթուր Ալեքսանյանն իր հարցազրույցներից մեկում նույնպես նշել էր, որ եթե ըմբշամարտով չզբաղվեր, ապա կզբաղվեր ֆուտբոլով և ինչպես դու, այնպես էլ նա կխաղար հարձակման գծից: Դա ինչ-որ կերպ կապվա՞ծ է հունահռոմեական ոճի ըմբիշ լինելու հետ, թե՞…

-Սխալ կլինի ասել, որ այն մեր ոճի ըմբշամարտի հետ ինչ-որ կապ ունի: Այո, շատ ըմբիշներ նախընտրում են ֆուտբոլ խաղալ: Երբեմն մենք ինքներս ենք մարզիչներին խնդրում նմանատիպ խաղային պարապմունքներ կազմակերպել: Հիմնականում դա դառնում է ծանր պարապմունքներից խուսափելու միջոց (ծիծաղում է):  Նախընտրում եմ հարձակման գծից խաղալ, որովհետև այդ դիրքից խաղն ավելի լավ եմ պատկերացնում:

-Սպորտային կարիերան սահմանափակու՞մ է կյանքդ:

-Այո, հասակակիցներիս համեմատ իմ կյանքը սահմանափակվում է մարզասրահներով: Տարվա մեջ մոտավորապես 1.5 կամ 2 ամիս եմ տանը լինում: Բայց սպորտը քեզ այնպես է «դաստիարակում», որ սկսում ես հասկանալ  ու գիտակցել՝ «դու ես ընտրել այս ճանապարհը»:

-Ո՞րն է եղել ամենապատասխանատու պահը քո սպորտային կարիերայում:

-Պատանիների Եվրոպայի առաջնությունը՝ առաջին գոտեմարտից մինչև վերջինը, որովհետև դա վարկանիշային էր պատանեկան օլիմպիական խաղերի համար: Առաջնությանը  կարող էին մասնակցել այն մարզիկները, ովքեր կշահեին օլիմպիական  ուղեգիր: Սակայն մրցումներից 20 օր առաջ փոխեցին կանոնները. Կարող էին մասնակցել միայն ոսկե մեդալ ստացած չեմպիոնները: Դրանից հետո ես նոր ուժով սկսեցի պարապմունքները: Ճիշտ է՝ մրցման օրը լուրջ վնասվածք ունեի, բայց ես հավատում էի, որ հաղթելու եմ: Հաղթեցի:

 -Այսինքն, սպորտում հաջողության հասնելու կարևոր նախապայմաններից մեկն էլ սեփական ուժերին հավատա՞լն է:

-Միանշանակ: Երբեք չեմ համաձայնի այն մտքի հետ, որ սպորտում ամենակարևորը աշխատասեր լինելն է: Եթե հավատք չունենաս, քեզ մոտ ոչինչ էլ չի ստացվի: Հենց այդ հավատքն է ծնում աշխատասիրություն:

Ի՞նչն է քեզ մոտիվացնում:

-Ուզում եմ ըմբշամարտը թողնելուց հետո  անունս հիշվի որպես լեգենդի անուն, հասնել այնպիսի նվաճումների, որոնք շատ մարզիկների համար կդառնան անհասնաելի ու կդառնամ իրենց մոտիվացիայի աղբյուրը: Հենց այս մտքերն են ստիպում առաջ շարժվել ու նոր նվաճումներ ունենալ:

Ենթադրում եմ՝ շատերն արդեն իսկ ոգևորված են քո հաջողություններով: Աշտարակ քաղաքում, որտեղ ապրում ես, այս մարզաձևով հետաքրքրվողներ շա՞տ կան:

-Պարապմունքներիս գրաֆիկով պայմանավորված՝ Աշտարակում շատ քիչ եմ լինում: Այն ժամանակ, երբ հաղթանակած հետ էի վերադառնում, զգում էի երիտասարդների մեջ առաջացած ոգևորվածությունը: Ես պարապմունքներս սկսել եմ հենց Աշտարակում, բայց որոշ ժամանակ անց հասկացա, որ այստեղ լուրջ շարունակություն ունենալ չեմ կարող:  Այստեղ կա ըմբշամարտի «Այբ, Բեն, Գիմ»-ը, բայց չկա դրա շարունակությունը: Երևի հենց սա է պատճառը, որ մեր տարածաշրջանում հետաքրքրությունը դեպի ըմբշամարտ շատ քիչ է:     

-Կողքից նայելիս ամեն ինչ շատ հեշտ է թվում, այդպե՞ս է, թե՞ դժվարություններ եղել են:

-Ճանապարհը, որով գնացել ու դեռ շարունակում եմ գնալ, հարթ չէ: Երբ նոր էի սկսել սպորտային ուղիս, մարզիչներս մեծ հույսեր էին կապում ինձ հետ, բայց չէի կարողանում արդարացնել նրանց սպասումները: Նույնիսկ եղավ մի պահ, երբ հայրս ասաց՝ եթե սպորտում չես կարող հաջողություն գրանցել, մտածիր ուսոմդ շարունակելու մասին: Այդ շրջանում ես իսկապես ծանր հոգեբանական վիճակում էի: Բայց արդեն 17 տարեկանից սկսեցի հաղթանականեր ունենալ:

Ռոման Վլասովը, ում դու երկրպագում ես, իր հարցազրույցներից մեկում նշել էր, որ հաղթանակը նոր հաղթանակներ է ներշնչում, բայց միայն ուժեղներն են անցնում պարտությունների միջով: Որքանո՞վ են այդ պարտությունները ազդել քո հետագա ընթացքի վրա:

-Ճիշտ է՝ փոքր տարիքում պարտություններից տխրել եմ, բայց երբեք չեմ վախեցել պարտվելուց: Ես, անկախ ամեն ինչից,  ընդունում եմ իմ պարտությունը: Նույնիսկ եղել են պահեր, երբ սայթաքել եմ, բայց այդ պահին նայել եմ ներքև, քմծիծաղ տվել ու շնորհակալություն հայտնել Աստծուն, որ դրա միջով ինձ անցկացրեց և նույնիսկ այն դեպքրում,  երբ  դրանք եղել են մրցավարական սրիկայություններ: Երբեմն լավ թռիչքի համար պետք է մի քայլ հետ գնալ, որպեսզի թափ հավաքես: Եթե կարողանում ես ընդունել պարտոթյունդ, այն քեզ նոր թևեր է տալիս: Հենց դրանք են ինձ դարձրել այն, ինչ հիմա կամ:

Մարինա Մկրտչյան

2-րդ կուրս

Կիսվել