ՄԵՐ ԺԱՄԱՆԱԿԻ ՀԵՐՈՍՆԵՐԸ

ՄԵՐ ԺԱՄԱՆԱԿԻ ՀԵՐՈՍՆԵՐԸ

150

Երեք տարի առաջ՝ 2016 թվականի ապրիլի սկզբին Արցախում տեղի ունեցավ բախում հայկական և ադրբեջանական ուժերի միջև: Ավերված տներ, զոհեր, գնդակոծություն: Չորս օր, որը հիմնովին փոխեց բազմաթիվ ընտանիքների ճակատագրեր: Հարյուրից ավելի հայրենասերներ  չխնայեցին իրենց կյանքը հանուն հայրենիքի և հայ ժողովրդի ազատության ու փրկության:

Արթուր Ստեփանյանը պատերզամի մասնակիցներից մեկն է: Երեք տարի անց նա կրկին վերհիշում է այդ օրերը:

-Արթուր դիրքերում մարտերը ինչպե՞ս սկսվեց:

-Ապրիլի մեկին շատ պարզ, անամպ, հանգիտս եղանակ էր: Չկար ոչ մի կրակոց, միայն բնության ձայնն էր: Ոչ մեկի մտքով չէր էլ կարող անցնել, թե ինչ է սպասվում գիշերը: Ուսումնական փուլի բացումն էր, վրաններով հավաքի էինք:

-Երբ տարածվեց պատերազմի լուրը, զգացի՞ք բնակչության աջակցությունը:

-Բավականին մեծ ուժ էր մեր ավագ սերնդի կամավորական ջոկատների օգնությունը: Իսկ դպրոցական երեխաների նամակները, որոնք հանում էինք օգնության արկղերից, յուրահատուկ ուժ էին փոխանցում:

-Երիտասարդ էիր, արդյոք դժվար չէ՞ր:

-Դվարություններ, փոքր մարտեր շատ էինք տեսել, մի տեսակ սովորել էինք, իսկ տվյալ պահին հեշտ կամ դժվար որոշելու ժամանակ էլ չկար: Պատերազմը կոչվեց քառօրյա, բայց այն ամեն օր էր, ամեն ժամ ու էդպեսա արդեն 30 տարի:

-Հնարավոր էր խուսափե՞լ կորուստներից:

-Պատերազմը առանց կորուստների անհնար երևույթ է: Կա գաղափար, որի համար ապրում ու մեռնում են:

՞րն է քառօրյա պատերզամում ամենամեծ ստացած դասը:

-Հայրենիքը վեր է ամեն ինչից:

՞նչ տվեց ու խլեց պատերազմը:

-Պատերազմը շատ դասեր տվեց, բայց առաջին հերթին խլեց կյանքից որոշակի հատված, երիտասարդությունից հատված, բայց չեմ ափսոսում: Պետք էր:

՞նչ կցանկանաք հայ ժողովրդին:

-Սեր, մեծ սեր հայրենիքի հանդեպ: Մի առիթով մարտական ընկերներիցս մեկը ասել է՝ եթե ամեն մի մարդ քնելուց առաջ մտածի հայրենիքի համար մեռնելու մասին, ապա կարթնանա ազատ ու անկախ երկրում:

Սվետլանա Դավթյան

1-ին կուրս

Կիսվել