«Թե որ երկիր կտանի ճանապարհն ինձ, դա դեռ չգիտեմ». Սվետլանա Միքայելյան

«Թե որ երկիր կտանի ճանապարհն ինձ, դա դեռ չգիտեմ». Սվետլանա Միքայելյան

72

Սվետլանա Միքաելյանը ծնվել է Լիբանանում՝  երաժիշտների ընտանիքում։ Նա ութ տարեկանից ջութակ է նվագում, Սվետլանայի առաջին ուսուցիչը հայրն է եղել։  Զրույցի ընթացքում պատմել է Հայաստան վերադառնալու, իր մասնագիտական ճանապարհի և հաղթահարած դժվարությունների մասին։

-Ինչպե՞ս կատարեցիք մասնագիտական ընտրությունը։

-Դա մանկության երազանք էր։ Հայրս ջութակակահար է, և ես մանկուց լսել, հիացել եմ նրա կատարումներով։  Այդպես ցանկություն առաջացավ, որ ջութակահարուհի դառնամ, քանի որ ջութակի գեղեցիկ հնչյուններով կարողանում ես արտահայտել  քո զգացմունքները։

-Ինչո՞ւ որոշեցիք տեղափոխվել Հայաստան։

-Ես ընտրել եմ երաժշտի ուղին, իսկ Լիբանանում  այդ  ոլորտն այդքան էլ զարգացած չէ։ Եվ համեմատած Լիբանանի, Հայաստանն  ավելի մեծ հնարավորություններ է տալիս  երաժշտության ոլորտում  առաջ գնալու եվ զարգանալու  համար։

-Ի՞նչ ծրագրեր ունեք Հայաստանում։

-Ես հստակ չեմ ասի, թե ինչ եմ պլանավորում անել, քանի որ սիրում եմ գործով ցույց տալ, բայց իմ նպատակն է կրթվել, լավ երաժիշտ դառնալ  և մարդկանց մեջ սեր առաջացնել դեպի ջութակը:

-Դուք ArmSymphony AI Violin Competiton մրցույթին եք մասնակցում.  ի՞նչ ստեղծագործություն եք նվագելու:

-Այն ավարտվելու է սեպտեմբերի 15-ին։  Ես նվագելու եմ  Արամ Խաչատրյանի Ջութակի կոնցերտի առաջին մասը, ցանկանում եմ իմ ուժերը փորձել  մրցույթներում։

-Ի՞նչ ոճի երաժշտություն եք նախընտրում  նվագել:

-Ես նախընտրեւմ եմ նվագել դասական երաժշտություն. այն հոգեհարազատ է։  Բայց շատ հաճախ է պատահում, որ միջոցառումների ժամանակ պետք է նվագեմ այլ ոճով և ժաներով։

-Երեկ Դուք Լիբանանում էիք, այսօր՝ Հայաստանում, իսկ վաղը որտե՞ղ կլինեք։

-Եթե անկեղծ, ապա ցանկություն կա վաղն այլ տեղում գտնվելու,  քանի որ երաժշտի մասնագիտությունն  ավելի գնատահատված է Գերմանիայում, Ավստրիայում, Կանադայում, Ամերիկայում, բայց թե որ երկիր կտանի ճանապարհը ինձ ,դա դեռ չգիտեմ։

-Եթե ոչ երաժիշտ, ապա․․․

-Դերասանուհի կամ մոդել։

Սիլվի Պետրոսյան

3-րդ կուրս

Կիսվել