«ՀԵՌԱՀԱՐ ԴԱՍԵՐԻ ԱՐԴՅՈՒՆԱՎԵՏՈՒԹՅՈՒՆԸ ԱՇԱԿԵՐՏՆԵՐԻ ԵՎ ՈՒՍԱՆՈՂՆԵՐԻ ԿԱՐԾԻՔՈՎ»

«ՀԵՌԱՀԱՐ ԴԱՍԵՐԻ ԱՐԴՅՈՒՆԱՎԵՏՈՒԹՅՈՒՆԸ ԱՇԱԿԵՐՏՆԵՐԻ ԵՎ ՈՒՍԱՆՈՂՆԵՐԻ ԿԱՐԾԻՔՈՎ»

232

Նոր  կորոնավիրուսի  համաշխարհային  տարածումը  հանգեցրել  է  նրան,  որ  ՀՀ-ում   մարտի  16-ից  հայտարարվել  է  արտակարգ  դրություն:  Այդ  օրից  սկսած երկրում անորոշ  ժամանակով փակվել են  բոլոր  կրթական  հաստատությունները:  Փորձելով  լրացնել  դասերը  և  պահպանել  կրթություն  ստանալու  հնարավորությունը՝  ԿԳՍՄ նախարար  Արայիկ  Հարությունյանը  հայտարարեց  երկրում  հեռահար  դասեր  սկսելու  ծրագրի  մասին:  Այս  հայտարարությունից  շատ  չանցած,  գրեթե  բոլոր  դպրոցները  սկսեցին  կրթական  նոր  փուլ՝  արդեն  օնլայն  հարթակում: 

Հեռահար  դասերն արդեն  մոտ  մեկ ամիս  է, ինչ  ընթացքի մեջ են  և արդեն  հասցրել  են  արժանանալ  թե՛  բացասական,  թե՛  դրական   կարծիքների:   Իրավիճակը  լիարժեք  հասկանալու  համար  փորձել  ենք  զրուցել  այս  ամենի   անմիջական  մասնակիցների՝    դպրոցականների,  նրանց  ծնողների, ինչպես  նաև  ուսանողների  հետ:

 Պարզ է,  որ  դպրոցներում  հիմա  ամենաբարդ  վիճակում  գտնվում են  տարրական  դասարաններում  սովորող  աշակերտները, քանի  որ  նրանց  համար  բավականին  դժվար  է  լսել,  հասկանալ  դասերը   առանց  դասասենյակում  լինելու:  Այս մասին  Մ.  Մելքոնյանի  անվան  թիվ  11  դպրոցի  4-րդ  դասարանի  աշակերտներից մեկի  մայրը՝  Գայանե  Ասրյանը,  ասաց. «Իմ  կարծիքվ  երեխաները  բավարար  գիտելիքներ  չեն  ստանում:  Առաջնային  խնդիրներն  էլ  տեխնիկական  են,  քանի որ  կապը  շատ  հաճախ  լավը  չէ: Մեկ  դասաժամը  տևում  է  45 րոպե,  այս  ընթացքում  երեխաները  հազիվ  կարողանում  են  միանալ  Zoom  ծրագրին,  այսպիսով  չեն  հասցնում  արդյունավետ  պարապել:  Ուսուցիչները  չեն  կարողանում  նորմալ  տնային  ստուգել  կամ  դասերը բացատրել,  հաճախ  նրանց  ձայնը  չի  լսվում»:   Այս  հարցի  մասին  5-րդ  դասարանում  սովորող  Ա. Ժոզեֆը  ասաց. «Ես  չեմ  կարողանում  մասնակցել  դասերին,  քանի  որ  չունեմ  համակարգիչ  ու  ծրագիր,  բայց  իմ  դասընկերները  մասնակցում  են  այդ  դասերին»: 

Վ.  Վաղարշյանի  անվան  դպրոցի  աշակերտներից  երկուսի  ծնող   Ռուզան  Մկրտումյանն  ասաց. «Ես  ունեմ  երկու  դպրոցական  երեխա՝  մեկը  1-ին  դասարանում,  մյուսը՝  4-րդ:  Կարող  եմ  ասել,  որ  մեծ  աղջկաս  դասերը  անցնում  են  գրեթե  այնպես,  ինչպես  դպրոցում,  նույնիսկ  կրթական  ծրագրի  միջոցով  պետք  է  հանդես  անեն:  Մի  փոքր  այլ  է  փոքր  աղջկաս  դեպքում,  դա էլ  տարիքից  է:  Ծնողները  նստում  են  երեխաների  կողքին, որպեսզի  կարողանանք  դասը  անցկացնել,  սակայն սա  էլ  իր  հերթին ավելացնում է խնդիրները՝  այսպես  դժվարանում  է  թե՛  ուսուցչի,  թե՛ աշակերտների  գործը:  Այդքան  մարդու  ներկայությունը  խանգարում է  երեխաներին»:

Մեր  հետ  զրույցում գրեթե  նույն  խնդիրներն  են  մատնանշում նաև ուսանողները:  ԵՊՄՀ-ի  ուսանող  Ալլա  Հարությունյանն  իր  խոսքում նշեց.  «Չեմ  կարող  ասել,  որ  արդյունքներ  չեն տալիս,  իհարկե,  տալիս  են,  բայց  ոչ  այն,  ինչը  սովորում  ենք  լսարանում:  Սեմինարների  ժամանակ  գրեթե  բոլորը  մասնակցում  են,  իսկ  դասախոսությունների  ժամանակ  բացականեր շատ  են  լինում  տարբեր  պատճառներով: Լինում  են  դեպքեր,  որ  ինքս  էլ  չեմ մասնակցում  դասերին  տեխնիկական  խնդիրների  պատճառով   ու  կարծում  եմ,  որ  մեծամասնությունը  ունի հենց  այս  խնդիրը»:

Մերի Հայրապետյան
4-րդ կուրս

Կիսվել